چارلز روشر و کارل استروس، فیلمبرداران منتخب اولین دوره ی اسکار در سال های 1928-1927

 

 

 

کارل استروس اولین برنده اسکار فیلمبرداری مشترک

کارل استروس،(۳۰ نوامبر ۱۸۸۶ ۱۵ دسامبر ۱۹۸۱) عکاس آمریکایی و فیلمبردار دهه‌های ۱۹۰۰ تا ۱۹۵۰ بود. او همچنین یکی از اولین پیشگامان فیلم های سه بعدی بود. در حالی که او بیشتر روی فیلم‌هایی مانند طلوع آفتاب: آواز دو انسان از فریدریش ویلهلم مورنائو  و دیکتاتور بزرگ و نور برجسته چارلی چاپلین کار می‌کرد، او همچنین یکی از فیلمبرداران سریال تلویزیونی پیکان شکسته بود و ۱۹ قسمت از دوست من فلیکا را فیلمبرداری کرد.

کارل استروس در سال 1886 در شهر نیویورک متولد شد. پس از یک بیماری در دبیرستان، پدر کارل، هنری، پسرش را از مدرسه خارج کرد و او را به عنوان کارگر در کارخانه سیم کاپوت سیبل و استروس قرار داد. او شروع به توسعه علاقه خود به عکاسی کرد و یک دوربین 8×10 را تجربه کرد و از سال 1908 در دوره عکاسی هنری شبانه کلارنس اچ وایت در کالج معلمان دانشگاه کلمبیا شرکت کرد و تحصیلات خود را در سال 1912 به پایان رساند. او در اوایل تحصیل، خواص لنزهای دوربین را بررسی کرد و در نهایت در سال 1909 چیزی را اختراع کرد که به عنوان لنز تصویری Struss، یک لنز با فوکوس نرم، ثبت اختراع شد. این لنز در بین عکاسان تصویری آن زمان محبوبیت داشت. لنز Struss Pictorial اولین لنز با فوکوس نرم بود که در سال 1916 وارد صنعت فیلمسازی شد.

در ابتدا، استروس در دنیای عکس زمانی مورد توجه قرار گرفت که 12 اثر تصویری او توسط آلفرد استیگلیتز برای نمایشگاه بین المللی عکاسی تصویری گالری هنری آلبرایت در سال 1910 انتخاب شد. این آخرین نمایشگاه عکاسی جدایی‌طلب بود، سازمانی که عکاسی را به عنوان هنرهای زیبا تبلیغ می کرد. شهرت استروس با گنجاندن او در نمایشگاه "دوربین در دست هنرمند چه می کند" در موزه هنر نیوآرک، که در آوریل 1911 برگزار شد، و دعوت کالج معلم برای استروس برای سازماندهی یک نمایشگاه یک نفره تقویت شد. دیدگاه های او در مورد شهر نیویورک و همچنین تدریس دوره وایت در تابستان 1912 زمانی که وایت دور بود. استروس توسط استیگلیتز برای پیوستن به Photo-Secession در سال 1912 دعوت شد، که منجر به انتشار عکس‌های استروس در مجله کمرا وورک شد. در سال 1913، استروس با همکاری ادوارد دیکسون، کلارنس وایت، آلوین لنگدون کابرن و پل اندرسون، انتشارات خود را با نام پلاتینیوم پرینت آغاز کرد. در سال 1914، او از سمت خود در کسب و کار خانوادگی استعفا داد و هویت خود را به عنوان یک عکاس حرفه ای با تصدی فضای استودیو سابق کلارنس وایت در ژوئن همان سال اعلام کرد.

به پیشنهاد کوبورن، استروس چاپ‌هایی را به بخش دعوت‌کننده آمریکا در نمایشگاه سالانه انجمن عکاسی سلطنتی در لندن ارسال کرد، و شروع به فعالیتی کرد که تا دهه 1920 ادامه داشت. او همچنین در نمایشگاه‌های متعددی که توسط کلوپ‌های عکاسی و سایر انجمن‌ها سازماندهی شده بود، شرکت کرد، از جمله سالن هنر عکاسی ملی پیتسبورگ و نمایشگاه سالانه عکاسی که توسط فروشگاه بزرگ فیلادلفیا وانامارکرز سازماندهی شده بود. همانطور که استروس نمایشگاه ها و سفارش های تخصصی خود را ادامه داد، او برای مجلات، از جمله Vogue، Vanity Fair و Harper's Bazaar، عکاسی تجاری تولید کرد. تمرین عکاسی او با جنگ جهانی اول پایان یافت. در سال 1917 برای سربازی ثبت نام کرد و سپس با هدف انجام خدمت سربازی خود از طریق عکاسی نام نویسی کرد. او برای آموزش عکاسی هوایی آموزش دید، اما تحقیقات در مورد وابستگی های استروس به آلمان که توسط اداره اطلاعات نظامی آغاز شد، منجر به تنزل درجه او از درجه گروهبان به خصوصی(پایین ترین درجه نظامی آمریکا) شد. پس از مدتی حبس در ایتاکا، نیویورک، جایی که در ابتدا برای تدریس در مدرسه جدید هوانوردی نظامی رفته بود، به فورت لیونورث منتقل شد تا به عنوان نگهبان زندان و سپس به عنوان منشی پرونده خدمت کند. در نقش دوم، او دوباره به عکاسی پرداخت و از زندانیان مستندسازی کرد. در نزدیکی پایان جنگ، در تلاش برای پاک کردن سوابق خود از شایعات ضد آمریکایی بودن، درخواست داد و با درجه سرجوخه در اردوگاه آموزشی افسری پذیرفته شد. در حالی که استروس در نهایت مرخصی افتخارآمیز دریافت کرد، به احتمال زیاد تمایلی به از سرگیری نقش های سابق خود در نیویورک نداشت، زیرا بسیاری از روابط حرفه ای او در پی تحقیقات نظامی از هم گسستند.

در سال 1919، پس از ترخیص، به لس آنجلس نقل مکان کرد و با سیسیل بی دمیل به عنوان فیلمبردار قرارداد امضا کرد، در ابتدا برای فیلم برای بهتر، برای بدتر، با بازی گلوریا سوانسون، سپس یک فیلم دیگر سوانسون، مرد و زن، و منجر به قرارداد دو ساله با استودیوشد. در اوایل سال 1921، او با اتل وال ازدواج کرد، که او را در کار عکاسی مستقل از استودیوهای فیلم، که شامل نماهای تصویری در کالیفرنیا بود، حمایت کرد. در دهه 1920، استروس روی فیلم هایی مانند بن هور و طلوع آفتاب: آواز دو انسان اثر F.W. Murnau کار کرد. در سال 1927 با United Artists قرارداد بست و در آنجا با D.W. گریفیث در فیلم‌هایی مانند طبل‌های عشق و اولین فیلم صوتی مری پیکفورد، کوکت، فیلمبرداری کرد. او به کار آزمایشی خود با فناوری دوربین ادامه داد و "Lupe Light" و یک سیستم براکت جدید برای دوربین Bell & Howell را توسعه داد.

از سال 1931 تا 1945، استروس به عنوان فیلمبردار برای پارامونت کار کرد، جایی که او بر روی مواد مختلفی کار کرد، از جمله فیلم هایی با حضور مای وست، بینگ کرازبی، و دوروتی لامور. استروس همچنین هدفش شکل دادن به این حوزه از طریق انتشار بود: به عنوان مثال، در سال 1934، او «مدرنیسم عکاسی و فیلمبرداری» را برای فیلم‌برداران آمریکایی نوشت. استروس در انجمن فیلمبرداران آمریکا پذیرفته شد و یکی از اعضای موسس آکادمی هنرهای سینمایی بود. در سال 1949، در حالی که به عنوان یک کار آزاد کار می کرد، کار خود را در "سینماتوگرافی استریو" آغاز کرد و یکی از طرفداران اولیه آن شکل هنری شد. متأسفانه او بیشتر کارهای سه بعدی خود را در ایتالیا انجام داد و هیچ یک از فیلم های او به صورت سه بعدی در ایالات متحده منتشر نشد.

آرشیو عکاسی استروس از چاپ‌های نمایشگاهی، عکس‌های فیلم، نگاتیو و کاغذها (۳ فوت خطی از مواد) در موزه هنر آمریکایی آمون کارتر، واقع در فورت ورث، تگزاس موجود است.

درگذشت 15 دسامبر 1981 (95 سالگی)

 

تعدادی از فیلم ها:

ماچته (۱۹۵۸ )

الکی‌خوش (۱۹۴۳)

رام کردن زن سرکش (۱۹۲۹ )

جنگ زن و مرد (۱۹۲۸ )

کیکی (۱۹۳۱ )

چشمه سحرآمیز تارزان(۱۹۴۹)

بعضی‌ها داغشو دوست دارن (۱۹۳۹ )

ازدواج به سبک وایکیکی (۱۹۳۷)

آبراهام لینکلن (۱۹۳۰)

اسکیپی (۱۹۳۱)

طلوع: آواز دو انسان (۱۹۲۷)

دیکتاتور بزرگ (۱۹۴۰)

دکتر جکیل و آقای هاید (۱۹۳۱ )

خروس (۱۹۲۹ )

مگس (۱۹۵۸ )

روشنی‌های صحنه(۱۹۵۲)

غیرت روستایی (۱۹۵۳)

بن هور (۱۹۲۵)

 

چارلز روشر اولین برنده اسکار فیلمبرداری مشترک

چارلز روشر (Charles G. Rosher) در سال 1885 در لندن به دنیا آمد. وی فیلمبردار انگلیسی سینمای هالیوود و برنده 2 بار جایزه اسکاربهترین فیلمبرداری سال  بود که از روز های ابتدایی فیلم صامت تا میانه دهه 1950 مشغول به کار بود .او مدیر فیلمبرداری مورد علاقه مری پیک فورد و همچنین دوست او نیز بود. او تمام فیلم هایی را که مری پیک فورد در آنها نقش آفرینی کرده را از سال 1918 تا 1927 تا قبل از تولید فیلم زن عشوه گر در سال 1929فیلمبرداری کرده است. وی اولین برنده جایزه اسکار بهترین فیلمبردار به همراه کارل استروس برای فیلم طلوع:صدای 2 انسان 1927.همچنین در سال 1946 برای فیلم گوزن یک ساله دوباره برنده جایزه اسکار شد.

بر اساس مصاحبه ای که با او در مستند The Image Makers: The Adventures of America's Pioneer Cinematographers انجام شد، او در ابتدا با نارضایتی در رشته معماری دریایی تحصیل می کرد، اما در دانشکده عکاسی پلی تکنیک لندن ثبت نام کرد و عکاسی سرگرمی او بود. او در نهایت دستیار ریچارد اسپییت، عکاس رسمی خانواده سلطنتی بریتانیا شد پس از شرکت در یک کنفرانس در روچستر، نیویورک، در سال 1908، او تصمیم گرفت در ایالات متحده بماند، زیرا دستمزد بسیار بهتر بود و او مجبور نبود کت صبحگاهی بپوشد. او فیلمبردار فیلم خبری شد. در سال 1910، او برای کار نزد دیوید هورسلی به شرکت تولید او در نیوجرسی رفت. از آنجایی که فیلم اولیه تا حد زیادی محدود به استفاده از نور روز بود، هورسلی شرکت تولید خود را در سال 1911 به هالیوود منتقل کرد و روشر را با خود برد و اولین استودیوی فیلم را در آنجا افتتاح کرد. این باعث شد روشر اولین فیلمبردار تمام وقت هالیوود باشد.

در سال 1913، روشر برای فیلمبرداری فیلم خبری شورش پانچو ویلا به مکزیک رفت. در ژانویه 1919، او یکی از 15 بنیانگذار انجمن سینماگران آمریکا  بود و به عنوان معاون اول این گروه خدمت کرد. از چگونه می توانی، ژان؟ (1918) به بهترین دختر من (1927). با این حال، آنها بر سر محدودیت‌هایی که بخش صدا می‌خواست در فیلمبرداری کوکت (1929)، اولین تصویر ناطق پیکفورد، اعمال کند، اختلاف داشتند و کارل استروس مسئولیت فیلمبرداری را بر عهده گرفت. کار او با استروس در فیلم فریدریش ویلهلم مورنائو در سال 1927 طلوع: آواز دو انسان به عنوان یک نقطه عطف در سینما تلقی می شود و اولین جایزه اسکار فیلمبرداری را در سال 1929 به دست آورد. او پنج فیلم را برای تهیه کننده دیوید او. سلزنیک فیلمبرداری کرد. از جمله لالایی (1932)، خوب ما (1933)و لرد کوچولو فانتلروی (1936).

روشر در چندین استودیو کار کرد، اما 12 سال آخر کار خود را به طور انحصاری در Metro-Goldwyn-Mayer گذراند و فیلم هایی مانند آنی سلاحت رو بردار، قایق نمایش، مرا ببوس کیت و گوزن یک ساله را فیلمبرداری کرد.

روشر، پدر جوآن مارش بازیگر و فیلمبردار چارلز روشر جونیور (1935-2015) است که 3 زن (1977) و عروسی (1978) را برای رابرت آلتمن و همچنین نیمه سخت (1977)، زمین پیاز(1979) و روز استقلال (1983) را فیلمبرداری کرده است.

روشر در 15 ژانویه 1974 بر اثر سقوط تصادفی در لیسبون پرتغال درگذشت. او 88 سال داشت.

 

تعدادی از فیلم ها:

عشق‌بازی‌های چلینی (1935)

طلوع: آواز دو انسان (1929)

پرچم‌های سفید (1938)

 یک سالگی  (1946)

یک پا در بهشت (1941)

پس از ساعت اداری (1935)

طوفان (۱۹۲۸)

 آتلانتیک (1929)

دختر شهر کوچک (1936)

آنی تفنگت را می‌گیرد (1950)

رقص، احمق‌ها، رقص (1931)

گناهکاران خندان (1931)

 

جوایز:

1929 - اسکار بهترین فیلمبرداری، با کارل استروس، برای طلوع آفتاب: آهنگ دو انسان

1935 - نامزدی اسکار بهترین فیلمبرداری برای The Affairs of Cellini

1945 - نامزدی اسکار برای Kismet

1947 - اسکار بهترین فیلمبرداری با لئونارد اسمیت و آرتور ای آرلینگ برای The Yearling

1951 - نامزدی اسکار برای Annie Get Your Gun

1952 - نامزدی اسکار برای نمایش قایق

1955 و 1957 - جایزه جورج ایستمن، که توسط جورج ایستمن هاوس برای کمک برجسته به هنر فیلم اعطا شد

علاوه بر این، روشر مدال طلای مجله Photoplay و تنها کمک هزینه تحصیلی توسط انجمن مهندسین تصاویر متحرک را دریافت کرد.

 

منابع:

https://fa.wikipedia.org/wiki

https://awardsdatabase.oscars.org

نوشته های اخیر

دسته بندی ها

رمز عبورتان را فراموش کرده‌اید؟

ثبت کلمه عبور خود را فراموش کرده‌اید؟ لطفا شماره همراه یا آدرس ایمیل خودتان را وارد کنید. شما به زودی یک ایمیل یا اس ام اس برای ایجاد کلمه عبور جدید، دریافت خواهید کرد.

بازگشت به بخش ورود

کد دریافتی را وارد نمایید.

بازگشت به بخش ورود

تغییر کلمه عبور

تغییر کلمه عبور

حساب کاربری من

سفارشات

مشاهده سفارش